Wicked

Muszę od razu coś wyznać: trzymałem tę recenzję od jakiegoś czasu. Jestem osobą, która lubi oglądać niektóre filmy w przytulnych zaciszach domu, gdzie mogę zatrzymać się, cofnąć i pozwolić, by szczegóły się wykorzeniły. Oto więc moja długo oczekiwana recenzja Wicked.

Na początek powiem, że do tego filmu przyszedłem nie jako zagorzały fan musicalu z Broadwayu, ani jako ktoś głęboko zanurzony w legendzie The Wizard of Oz. Byłem tylko przypadkowym widzem, ciekawym tej nowej interpretacji dobrze znanej historii. Wicked bierze znaną opowieść o Oz i odwraca ją do góry nogami, dając nam nieopowiedzianą perspektywę Elphaby, Wicked Witch of the West.

Historia zaczyna się po słynnej podróży Dorotki, ale zamiast świętować jej zwycięstwo, kwestionuje wszystko, co myśleliśmy, że wiemy o Oz. Dzięki narracji Glindy (granej z błyszczącą perfekcją przez Arianę Grande) zostajemy wciągnięci w życie Elphaby (Cynthia Erivo), młodej kobiety unikanej za zieloną skórę, ale obdarzonej (i przeklętą) niezwykłymi mocami.

To, co naprawdę wyróżnia Wicked, to sposób przedstawienia złożonej przyjaźni między Glindą a Elphabą. Ich dynamika jest jak lekcja przyciągania przeciwieństw. Glinda jest królową błysków, zadziorności i egocentryzmu, podczas gdy Elphaba jest introspektywna, szczera i zielona jak sama zazdrość. Obserwowanie, jak ich rywalizacja przekształca się w nierozerwalną więź, to jeden z najbardziej satysfakcjonujących emocjonalnie wątków, jakie widziałem w 2024 roku.

Wizualnie Wicked to prawdziwe widowisko. Budowanie świata filmu to list miłosny do entuzjastów fantasy. Od migoczącej wielkości Emerald City po przejmująco piękne krajobrazy Oz, każda klatka przypomina wejście do snu. Kostiumy również zasługują na owacje na stojąco, a różowe suknie Glindy i ciemne, odważne stroje Elphaby doskonale oddają ich kontrastujące osobowości.

Ale porozmawiajmy o muzyce. Jeśli kiedykolwiek nuciłeś Defying Gravity (dla tych, którzy nie wiedzą, to najpopularniejsza piosenka z filmu), wiesz, że muzyka jest ikoniczna. Ten film oddaje sprawiedliwość broadwayowskim hitom, wprowadzając nowe aranżacje, które wydają się świeże, a jednocześnie znajome. Wykonanie Defying Gravity w wykonaniu Cynthii Erivo przyprawiło mnie o dreszcze, podczas gdy komediowy timing Ariany Grande w Popular dodał lekkości mroczniejszym tonom opowieści.

To, co wyróżnia Wicked na tle innych musicali fantasy, to jego bezkompromisowo odważne przesłanie. Pod blaskiem i widowiskiem kryje się poruszający komentarz na temat dyskryminacji, poczucia własnej wartości i zagrożenia mentalności tłumu. Oz to lustro odzwierciedlające wady naszego świata: społeczeństwo szybkie w ocenianiu, chętne do obwiniania i niechętne do akceptacji tego, co inne. Film porusza te kwestie bez pogłębiania kaznodziejstwa, balansując między rozrywką a introspekcją.

Choć Wicked może wyglądać jak kolorowa przygoda po fantastycznym świecie, nie jest dokładnie "przyjazna rodzinie" w tradycyjnym sensie. Mroczne tematy i długi czas trwania sprawiają, że jest bardziej odpowiedni dla nastolatków i dorosłych. Młodsi widzowie mogą polubić wpadające w ucho piosenki i żywe wizualizacje, ale to właśnie niuanse historii naprawdę rezonują.

Pod wieloma względami Wicked przypomina film dla marzycieli, tych, którzy czuli się nie na miejscu lub niezrozumiani, a mimo to pragnęli zostawić swój ślad na świecie. To budząca opowieść o akceptowaniu swojej wyjątkowości, walce o to, co słuszne, i odnajdywaniu piękna w nieoczekiwanych przyjaźniach.

Czy jest idealny? Może nie. Zakończenie cliffhangera (tak, to dwuczęściowa historia) sprawiło, że jęczę z frustracji, a niektóre sceny wydawały się zbyt dopracowane, poświęcając surowe emocje na rzecz wizualnego rozbłysku. Ale to drobne zastrzeżenia wobec filmu, który w przeciwnym razie unosi się w górę. Więc jeśli jeszcze nie byłeś w Oz przez Wicked, zrób sobie przysługę: usiądź, pozwól, by magia cię ogarnęła i przygotuj się, by spojrzeć na ten świat (a może nawet siebie) w zupełnie nowym świetle.