Weapons

O 2:17 w nocy dzieje się coś niezwykłego: wszyscy trzecioklasiści z małego miasteczka (z wyjątkiem pierwszego) znikają bez śladu i nigdy więcej ich nie widziano. Dotknięta kryzysem mała społeczność szuka odpowiedzi na to pytanie, ale miesiąc po tragedii młoda nauczycielka Justine Gandy - która była odpowiedzialna za zaginioną klasę - zaczyna brać winę na siebie i staje się kozłem ofiarnym miasta. Jednak Gandy również szuka odpowiedzi na zagadkę i wraz z innymi mieszkańcami powoli, ale pewnie zaczynają odkrywać mroczną prawdę kryjącą się za wszystkimi zniknięciami...

Na początku filmu narrator twierdzi, że film jest oparty na prawdziwych wydarzeniach. Zdecydowanie tak nie jest i nie jestem pewien, o co w tym chodzi. Być może chodzi o to, że istnieje wiele nierozwiązanych spraw, w których zaginione dzieci nigdy nie zostają odnalezione, a filmowiec Zack Cregger w jakiś sposób chce wyrazić wieczną frustrację i paranoję małej społeczności, która szybko zwraca się przeciwko sobie, gdy nie ma odpowiedzi, na swój własny, specyficzny sposób. Jakkolwiek by nie było, Creggerowi udało się nakręcić fenomenalny thriller, który jest prawdopodobnie jednym z najostrzejszych filmów tego roku.

Weapons to rodzaj filmu, który trzyma cię przyklejonym od pierwszej sekundy do ostatniej, ponieważ nie marnuje się tu ani sekundy. To wręcz zapiera dech w piersiach, jak bardzo ten film jest napędzany, jak mocno jest napisany w swojej prostocie. Na początku myślałem, że struktura filmu, która wykorzystuje perspektywy różnych postaci, aby umieścić wszystkie makabryczne elementy układanki na swoim miejscu, za bardzo przesunie punkt ciężkości. Wręcz przeciwnie, nici te zszywane są ze sobą z furią i absolutnie genialnym poczuciem czarnego humoru. Ten film tak naprawdę nie robi niczego niezwykłego, jeśli chodzi o ostatnie thrillery psychologiczne, ale opowiadanie historii jest znakomite w swojej pewności siebie i bezczelności. Cregger dokładnie wie, co robi i robi to znakomicie.

Wyglądasz jak Julia Gardner na górze, kiedy widzisz obgryzaczkę do paznokci Weapons

Weapons to jeden z tych rzadkich filmów, w których w zasadzie nie mam nic negatywnego do powiedzenia. Właściwie to tak. Ta perełka dojrzewała w mojej głowie już od dłuższego czasu i po kilku dniach trawienia tego filmu, chyba mogę powiedzieć, że im więcej wiemy o tajemnicy, tym mniej interesujące staje się przygotowanie do finału. Chciałabym też, żeby historia bohatera policji potoczyła się inaczej. Ale teraz jestem wybredny, bo Cregger ma tak duży wpływ na widza, że nigdy nie chce się oderwać wzroku od koszmaru. A potem cóż to był za finał! Czy to może być najlepsza sekwencja końcowa tego roku? Jak już mówiłem, nie mogę narzekać. Pomaga również to, że gra aktorska Julii Gardner, Josha Brolina, gwiazdy Hana Solo Aldena Ehrenreicha i genialnego aktora dziecięcego Cary'ego Christophera, między innymi, jest tak solidna, ponieważ dodaje wiarygodności, gdy rzeczy stają się bardziej szalone i koszmarne.

Weapons to uroczy mały obgryzacz paznokci, który nigdy nie robi pretensjonalnego ani wielkiego zamieszania. To bardzo prosty film, który ma ostry scenariusz i pasjonata filmowca za kamerą. To genialna rozrywka kinowa, która, jak sobie wyobrażam, zestawiona jest z kultowymi filmami, takimi jak Get Out czy Hereditary. Nie wiem, jaki efekt miałby ten film, gdybyście zobaczyli go jeszcze raz, ale niech to nie powstrzyma was przed obejrzeniem jednego z najgenialniejszych thrillerów tego roku. Aha, i pomiń zwiastun. Tego filmu najlepiej się ogląda, nie wiedząc o nim zbyt wiele.