Roofman

W 1998 roku były spadochroniarz armii amerykańskiej, Jeffrey Manchester, postanawia obrabować McDonald's przez dziurę w dachu, ponieważ jest zmęczony życiem jak nędzarz z rachunkami po brodę i byłą żoną, która nienawidzi go za jego "nieudaczni". Jest to początek napadu Jeffa, który kończy się zgarnięciem przez niego ponad 1,6 miliona dolarów w ciągu roku, gdy wpełza przez dach do 45 różnych restauracji McDonald's i opróżnia ich sejfy na dzień przed planowanym przelaniem pieniędzy na bank. Ale potem przyjeżdża policja i Jeff zostaje oskarżony nie tylko o napad z bronią w ręku, ale także o porwanie, ponieważ wielokrotnie zatrzymywał pracowników McDonald's, zamykając ich w zamrażarce podczas swoich nalotów na sejfy. 45 lat, wyrok się kończy, co oczywiście oznacza, że Jeff musi znaleźć sposób na ucieczkę z więzienia.

Wszystko to dzieje się w ciągu kilku minut na początku filmu streamingowego Roofman i jest w 100% prawdziwą historią opartą na tragicznym życiu i czasach Jeffreya Manchestera. Za kamerą stoi Derek Cianfrance, który wcześniej nakręcił Blue Valentine (ciężkie, mroczne, błyskotliwe) i klasyk Ryana Goslinga A Place Beyond The Pines, a w roli głównej znajdziemy mocno odchudzonego, chudego Channinga Tatuma, który tutaj otrząsnął się ze wszystkich swoich typowych "izmów" i przez to ani trochę nie przypomina nam Magic Mike'a i jego tańczących kwadratów na brzuchu.

Tatum jest lepszy niż był od dłuższego czasu w roli złodzieja dachu Jeffa.

Roofman to jeden z długiej serii filmów, które wprawiają mnie w osłupienie już na etapie koncepcji. Dzieje się tak dlatego, że w zasadzie nie ma tu nic do opowiedzenia, a zwłaszcza nic interesującego. Oczywiście, nigdy to nie oznacza, że sam film, jego gra aktorska i postacie są aktywnie złe - przynajmniej nie z definicji, ale biorąc pod uwagę wszystkie niesamowite historie z życia wzięte, które wciąż nie zostały przekształcone w filmy fabularne, jest dla mnie całkowicie absurdalne, że taka historia jak Roofman jest tworzona. Morał z tego jest oczywiście taki, że Jeff obrabował 45 McDonald's, zatrzymał 100+ osób i ukradł pieniądze innych ludzi, ale zrobił to wszystko z konieczności, ponieważ jest w gruncie rzeczy bardzo miłym człowiekiem. Reżyser Derek Cianfrance robi wszystko, co w jego mocy, a nawet więcej, aby zbudować współczucie dla Jeffa jako "niezrozumianego", a Tatum stara się jak najlepiej sportretować dobrego człowieka. z dobrymi intencjami i dobrymi wartościami. Jeff jest miły. Jeff jest słodki. Jeff jest dobry. Dobry. Dobry. Pobożny. Jeff jest dobrym ojcem. Dobry. Rodzaj. Dobry ojciec. Dobry ojciec. Dobry człowiek! Okrada ludzi i firmy tylko dlatego, że musi. Ta wiadomość jest tutaj wciskana tak mocno, że staje się prawie parodystyczna, a biorąc pod uwagę, jak nieekscytujące i nieciekawe są całe założenie i incydenty, jestem naprawdę ciekawy, kto kogo przekupił w kwestii finansowania zgody od znanych studiów, aby w ogóle rozważył pomysł sfilmowania jego życia.

Mimo ponad 100-letniej historii kina, wciąż nie powstał film biograficzny z prawdziwego zdarzenia o Francisie Albercie Sinatrze, ale teraz mamy film o nieudanym małomiasteczkowym rabusiu z jazzowymi wąsami - przynajmniej.

To powiedziawszy, gra aktorska jest tutaj bardzo dobra. Channig Tatum udowodnił w przeszłości, że potrafi zrobić o wiele, wiele więcej niż zwinąć się w kłębek na stole w salonie, pokryty oliwką dla niemowląt - a tutaj udaje mu się grać bezbronnego i spanikowanego w sposób, który działa na wskroś. To samo tyczy się oczywiście zawsze dobrej Kirsten Dunst, która ma w sobie tak wiele prezencji i wrodzoną wrażliwość, że sprawia, że jej postać Michelle jest najbardziej wiarygodna w filmie. Ludzki dramat w związku Jeffa i Michelle jest dobry, ale jest go za mało i nie ma tam też prawdziwej głębi, aż do ostatniej sekundy całego filmu. Ogólnie rzecz biorąc, Roofman nie jest filmem złym, ale jest nieciekawy i stosunkowo monotonny.

Mam na imię Jeff...