Him

Od dzieciństwa gwiazda college'u Cameron Cade miał tylko jedno marzenie: pewnego dnia zagrać w NFL. Marzenie, które wydaje się legły w gruzach, gdy w przeddzień poboru zostaje uderzony w głowę przez tajemniczą maskotkę. Jest jednak zbawienie, a kiedy jego największy idol, ośmiokrotny zwycięzca Superbowl Isiah White (Marlon Wayans), który prowadził San Antonio Saviors taktowną ręką i genialnym zrozumieniem gry przez prawie dwie dekady, zaprasza Him do swojego własnego "kompleksu" na kilka tygodni wskazówek, treningów i ogólnego doskonalenia swoich talentów piłkarskich, Cade oczywiście chętnie się zgadza.

"Wydąć usta, proszę!"

Szybko jednak okazuje się, że Isiah jest kimś w rodzaju skoncentrowanego na sporcie przywódcy kultu, którego ćwiczenia i ćwiczenia są nie tylko fizycznie ciężkie i wyczerpujące, ale także okrutnie krwawe i bardziej pokręcone jak zbiór rytuałów zorientowanych na piłkę nożną. Cade jest jednak zdeterminowany, aby przejść przez nie wszystkie, przejść przez gehennę, która goHim czeka, i w ten sposób odkryć na nowo możliwość stania się Zbawicielem, dotarcia tam, gdzie zawsze chciał być.

Whazzup playa!

Him jest reklamowany od ponad roku jako "nowy film Jordana Peele'a" (Get Out, Us, Nope) i jego głośnej firmy produkcyjnej Monkeypaw Productions, ale nie jest reżyserowany przez Get Out-Peele, ale przez Justina Tippinga, który przez kilka lat pracował nad reżyserią serialu telewizyjnego Dear White People. Charakterystyczny teraz styl narracyjny Peele'a jest tu jednak uwzględniony, ponieważ jasne jest, że sama produkcja została przepuszczona przez dość ciasne filtry wizualne Monkeypaw, a Tipping bardzo, bardzo chce być tak ostry jak Jordan, aby zrobić film tak niezwykły jak Nope. Niestety, tutaj w ogóle mu się to nie udaje.

Nowy PB w drodze, teraz, gdy w końcu pojawiła się nowa koszulka kompresyjna...

Są tu wyraźne klimaty Cronenberga i wystarczająco dużo płaskich tematów i nieba/piekła, aby udusić konia i chociaż Wayans portretuje kontrolującego, maniakalnego White'a, naprawdę nie ma w Him zbyt wiele wartego rozmowy. Autorce zdjęć Kirze Kelly udaje się uchwycić często wzmożone, niepohamowane szaleństwo, które Tipping ma nadzieję, że przerazi kliniczną czystością, mieszając kredowobiałe pokoje z zaciemnionymi sesjami w saunie, krwią i gorączkowymi snami w sposób, który mógłby być skuteczny i piękny, gdyby sama historia i narracja nie wydawały się zwykłym pozerstwem. Bo Him nie ma nic do powiedzenia. Nie ma tu nic wartościowego poza powierzchownością i pragnieniem bycia kimś innym, i to mnie cholernie nudziło. Istnieje pogląd, że satyra społeczna powinna współgrać z dzisiejszym sekciarstwem zarówno w polityce, jak i w kulturze, ale to nie działa. W dzisiejszym świecie sportu istnieje pomysł, aby powiedzieć coś o rasizmie, ale przepadł, ponieważ Him krzyczy najgłośniej, ale w zasadzie nie ma ani czegoś do powiedzenia, co nie zostało powiedziane znacznie lepiej przez wielu innych, ani żadnych skutecznych sposobów, aby to powiedzieć.