Code 8: Part II

To dość dziwne, co niektórzy filmowcy mogą zrobić z wręcz śmiesznie małym budżetem. Upgrade kosztował mniej niż sezon znacznie przereklamowanego Sunnyside (i jest jednym z najlepszych filmów, jakie widziałem w ciągu ostatnich 20 lat), Clerks był tani i jest jednym z najlepszych filmów niezależnych wszech czasów, a film Netflixa z 2019 roku Code 8 kosztował grosze w porównaniu z innymi filmami, takie jak, powiedzmy, Thor: Love and Thunder lub Avengers: Endgame. Mimo to Jeff Chan i kuzyni Amell (Robbie z Upload i Stephen z Arrow ) zdołali zaoferować przyjemną historię science-fiction z dobrze zbudowanym założeniem i przyjemnym tonem, w którym dystopia przyszłości charakteryzuje się nadmierną inwigilacją policyjną i chronicznym uciskiem, ponieważ cztery procent populacji urodziło się z supermocami i jest uważane za "wrogów państwa".

Jest mroczny, brudny i oszałamiający wizualnie, mimo że jego produkcja nie kosztuje nic w porównaniu z nowoczesnymi standardami.

Code 8 łączył podstawowe założenie Watchmen, moc Chronicle i ton/estetykę The Boys z mrocznymi, brudnymi, niegościnnymi sceneriami w przyszłym Lincoln w stanie Nebraska. Nie był to w żadnym wypadku film, który zamierzam bardzo chwalić czy polecać, ale nie był też zły. W porządku, z kilkoma jasnymi punktami i przekonującym Robbiem Amellem w głównej roli antybohatera Connora.

Teraz sequel jest tutaj, a założenie nie jest wyjątkowe. Wszystko zaczyna się od tego, że Connor zostaje zwolniony z więzienia po pięciu latach spędzonych za kratkami. Zanim się zorientuje, pozwala sobie na uwikłanie się w nielegalne działania Garretta (Stephen Amell) i ma na rękach 14-letnią dziewczynkę (z supermocami), która jest teraz ścigana przez skorumpowanych i oczywiście musi zostać uratowana. Part II, podobnie jak jego poprzednik, jest filmem antypolicyjnym, który maluje przyszłe państwo policyjne tonące w korupcji i ucisku w najgorszy możliwy sposób. Jest ciemno, ludzie są biedni, biorą narkotyki z płynu mózgowo-rdzeniowego wyhodowanego z rdzeni kręgowych zniewolonych superbohaterów, a przemoc jest na porządku dziennym w świecie Code 8.

Według Jeffa Chana, w przyszłości skorumpowana policja (ze swoimi niepokonanymi robotami) sparaliżuje społeczeństwo.

Kuzyni Amell po raz kolejny przekonująco spisują się ze swoimi postaciami, efekty są znowu proste, momentami dość brzydkie, ale wciąż stosunkowo skuteczne. są źli, cywile urodzeni z supermocami są przedstawiani jako niewinnie prześladowani, brakuje tu niuansów i odrobiny szarości, co cieszę się, że postać Garretta stara się zapewnić. Jest tu trochę za dużo ekspozycji w opowiadaniu historii, co mi się nie podoba, nie tylko dlatego, że założenie fabularne i postacie są tak proste i łatwe do zrozumienia, że wydaje się to zupełnie niepotrzebne, ale Part II to przyzwoity thriller science-fiction wyprodukowany za grosze.