Atari Mania

Mniej więcej miesiąc temu Atari wydało grę Atari Mania z okazji 50-lecia zespołu. Opracowana przez iLLOGIKA, gra mądrze ignoruje najnowsze lata historii Atari i zamiast tego skupia się na samym początku, kiedy legendarny deweloper był największym pionierem i liderem w zakresie gier konsolowych.

Z pewnością nie jest to pierwszy raz, kiedy Atari świętuje swoje dziedzictwo, przepakowując swoje stare gry. Ale w przeciwieństwie do Atari Hits 2006, Atari Powerpack, Atari Arcade 1, Atari's Greatest Hits, Atari: Anniversary Edition, Atari Flashback Classics lub jakiejkolwiek innej kolekcji gier 798 wydanych na przestrzeni lat, Atari Mania nie zadowala się tylko dopracowaniem gier i przedrukowaniem ich na nowej, błyszczącej płycie. Zamiast tego kultowe gry, takie jak Pong, Asteroids i Centipede, są cięte na małe kawałki i sklejane w nowe, zaskakujące konfiguracje, tworząc minigry podobne do Frankensteina.

Ostateczna gra to ogromna i zróżnicowana kolekcja mini gier, która niewątpliwie jest mocno inspirowana serią WarioWare, aż do muzyki, która stopniowo zwiększa tempo, gdy same gry stają się szybsze, podczas gdy pracujesz nad listą odtwarzania zazwyczaj 10-15 mikro gier. Gry nie mają tego samego zwariowanego humoru, co WarioWare: Get It Together! Czasami zbyt trudno jest dokładnie określić, co masz zrobić, co oznacza, że wcześniej przegrałeś mini-grę. Ale ogólnie jakość nie jest tak daleko w tyle, jest głównym źródłem inspiracji, choć różni się zbytnio.

Kolejną grą, którą trudno zignorować, mówiąc o Atari Mania, jest NES Remix, ponieważ obie gry nie boją się mieszać całkowicie niekompatybilnych gier i gatunków. Co powiesz na wygraną w meczu Ponga grającego jako kowboj z Stampede lub poruszającego się po labiryncie w Adventyre samolotem z Canyon Bomber? Kombinacje są prawie nieograniczone, a pod wieloma względami działa nawet lepiej niż w NES Remix, dzięki prostym grom na Atari, które lepiej nadają się do krótkich serii gry niż The Legend of Zelda lub Super Mario Bros.

Lekceważący stosunek do klasyków Atari przejawia się również w zaskakująco zabawnej fabule gry. Grasz jako woźny, którego zadaniem jest sprzątanie brudnego i opuszczonego budynku Atari. Kiedy pewnego dnia pojawiają się tajemnicze czarne piksele i połykają klasyczne gry i postacie Atari, woźny musi pokazać, że posługuje się joystickiem tak samo fachowo, jak jego zaufana miotła. Z pewnością nie jest to arcydzieło historii, ale dialogi są wypełnione uroczymi kalamburami i jest to fanservice najwyższej jakości, widząc iLLOGIKĘ nadającą normalnie abstrakcyjnym postaciom Atari dziwaczne osobowości.

Twoje przygody z dozorcą to znacznie więcej niż tylko interaktywne menu lub centrum. Jest raczej przedstawiona jako mała gra przygodowa z zaskakująco zabawnymi łamigłówkami i postępem "podobnym do metroidvanii", w którym ciągle odblokowujesz nowe narzędzia, które pozwalają dotrzeć do nowych pięter i pomieszczeń. Podczas eksploracji natkniesz się na przedmioty kolekcjonerskie w postaci pudełek i podręczników z klasycznych tytułów Atari. Niestety, nie można w nie grać w "czystej postaci", co jest nieco rozczarowujące, biorąc pod uwagę, że cały katalog około 50 tytułów prawdopodobnie nie zająłby więcej niż kilka megabajtów na dysku twardym.

Przynajmniej gry otrzymały ulepszenia graficzne, zachowując swój urok pikseli, a część przygodowa gry zawiera wiele uroczych duszków. Deweloper odtwarza nawet zakrzywiony kształt klasycznego monitora CRT, który naprawdę podkreśla ich głęboką miłość do materiału źródłowego. Jeśli chodzi o projekt dźwięku, muzyka jest przyzwoita, nie będąc niczym specjalnym, podczas gdy same mini gry mogłyby skorzystać z bardziej zauważalnych efektów dźwiękowych. To, że wiele zapętlonych motywów muzycznych prawdopodobnie nie będzie ci zbytnio przeszkadzać, ponieważ gra jest bardzo krótka. Nie zajęło mi więcej niż 3-4 godziny, aby dotrzeć do napisów końcowych. Biorąc pod uwagę cenę 19.49 £ / 20.99 €, jest to trochę rozczarowujące.

Ale szczerze mówiąc, 3-4 godziny to prawdopodobnie o wiele więcej niż większość ludzi spędziłaby na tradycyjnej kolekcji Atari wypełnionej dziesiątkami, a nawet setkami przestarzałych gier. Chociaż Atari Mania ma swoje słabości, ostatecznie udaje jej się wskrzesić klasyczne gry zamiast zwykłego balsamowania.