The Dink

Ostatnio nastąpił pewien renesans w rozrywce sportowej komedii, a Netflix i Apple TV rywalizują o prowadzenie tej inicjatywy. Happy Gilmore 2 i Stick zadebiutowały w 2025 roku, a latem zastąpiły The Hawk, a teraz The Dink, gdzie dwie rywalizujące platformy wymieniły się ciosami, oferując filmy i seriale telewizyjne w alternatywnej cenie. Jednak w przeciwieństwie do pierwszych trzech, The Dink nie sięga po świat golfa, lecz raczej eksplorację łączących się światów tenisa i pickleballa.

Krótko mówiąc, film to opowieść o rozwoju postaci byłego tenisisty, który zaczyna zakochać się w sporcie, który wcześniej uważał za gorszy i sztuczkę. Po kontuzji nadgarstka, Dustin "The Hammer" Boyd grany przez Jake'a Johnsona zwraca się do przeciwnika, pickleballa, by zrehabilitować swoje ciało i wrócić do formy bojowej, by bronić nazwy tenisa w dość nieistotnym i absurdalnym konkursie, gdzie stawką jest bardzo niewiele, a jednak wszystko jest na szali...

Podobnie jak w większości projektów komediowych sportowych, The Dink nie traktuje siebie zbyt poważnie. Są momenty, gdy komedia wydaje się przesadzona i jakby się za bardzo starała, ale jest też mnóstwo autentycznych i szczerych emocji, które sprawiają, że film wydaje się czysty i namiętny, głównie w kontekście więzi głównej bohaterki Johnsona z partnerką Mary Steenburgen w pickleballingu, Candace. To nietypowa para, ale dobrze ze sobą współgrają, nawet jeśli ich relacja przechodzi przez różne wzloty i upadki, podczas gdy jako widz czasem może być niekomfortowy, ale innym razem bardzo godny podziwu. Relacja, którą oferuje The Dink, jest równowaga i często balansuje na granicach tego, czy to jest skuteczne, a tego uczucia niewłaściwego wykorzystania. A tak jest po prostu po stronie tego pierwszego.

Poza tym Johnson gra rolę średniowiecznego błazna równie wspaniale jak kilka razy wcześniej. Czy to New Girl, Self Reliance, czy nawet Peter Parker w filmach Spider-Verse – to rola, którą Johnson potrafi grać i robi ją w The Dink z wielkim efektem. Nie jest całkiem nieudacznikiem, ale brak ambicji, ciągłe życie w przeszłości, prowadzenie wojny z tymi, którzy go skrzywdzili, wszystko to maluje obraz człowieka wykastrowanego przez dawne porażki, a ostatecznie nadaje postaci Dusty'ego głębię i stanowi platformę, by czuć się z nim blisko. Styl komedii zbudowany wokół Dusty'ego i całego filmu również działa całkiem dobrze, często skłaniając się ku fizycznemu humorowi, dowcipnym obelgam i suchej satyrze, nawet jeśli niewiele zdarzy się, że będziesz się śmiać na głos. To po prostu nie jest taki film.

Reszta obsady również pozostawia przeciętne wrażenie, a Ed Harris robi wszystko, by odnaleźć się w twardziela, często rozczarowanego ojca Dusty'ego oraz menedżera klubu wiejskiego, wokół którego osadzony jest cały film. Jednak poza stoickimi wysiłkami Harrisa, niewielu z reszty obsady robi większe wrażenie, a nieuniknione cameo Johna McEnroe jest bardziej skuteczne i zapadające w pamięć niż role Chloe Fineman, Pattona Oswalta, Chrisa Parnella, Aarona Chena, a nawet Bena Stillera w dużej mierze. Ale znowu, ten film kręci się głównie wokół Dusty'ego i Candace, więc nie jest wielkim zaskoczeniem, że tak jest, nawet jeśli chciałbym, żeby inni bohaterowie drugoplanowi odegrali ciekawszą rolę w narracji.

Choć nie jest idealny, The Dink to także film, który nie przeciąga się i zazwyczaj prowadzi do rozrywkowych około 100 minut. Pod wieloma względami odzwierciedla najnowsze projekty komediowe sportowe, ponieważ nie próbuje przesuwać granic ani wprowadzać innowacji w obszarze wymagającym innowacji. To produkt gatunku, w którym się znajduje, dlatego The Dink prawdopodobnie trochę zniknie w annałach historii, nawet jeśli widzowie zdecydują się obejrzeć film na tyle się spodobają, by chcieć zobaczyć napisy końcowe.

Ostatecznie The Dink to całkowicie oglądalna i rozrywkowa komedia sportowa, ale jak wiele filmów Apple TV, nie robi większego wrażenia i nie dorównuje standardom znakomitych projektów telewizyjnych, które oferuje serwis streamingowy.